Rozdział 5.

-No... tak... oczywiście... no-ojciec właśnie robi mi kazanie, nie no nie kazanie, awanturę o wczorajszą imprezę. Tak się złożyło że nie mam ochoty go słuchać a tym bardziej z nim rozmawiać. Kurde jest godzina 13 'rano' a ten mnie budzi , litości! Zaspana odpowiadam mu jakieś typowe potwierdzenia choć w sumie nie wiem o czym mówi, głowa mi napierdziela, chciałam odespać po przesiedzeniu pół dnia w łazience, ale nie!

-Świetnie że się ze mną zgadzasz! W takim razie zaczniemy szlaban od teraz!- usłyszałam jakiś urywek jego wypowiedzi po tym jak nawrzucał mi jaka to jestem nieodpowiedzialna smarkula

-Co? Jaki szlaban? Zwariowałeś! Mam 17 lat, nie uważasz ze jestem za stara na szlabany!- 'oburzam się', jednak ojciec ignorując mnie wychodzi do kuchni- Zajebiście!- szepcze pod nosem i opadam na skórzaną sofę. Piękna perspektywa spędzenia soboty z Beth pryska. Usłyszałam dzwonek do drzwi, podniosłam się z kanapy w celu otworzenia starając się uprzedzić w tym ojca, domyślając się, że może to być jeden z moich wspaniałych przyjaciół. Wyczujmy ten sarkazm. Nie myliłam się.

-Co ty tu robisz Luke?- zapytałam chłopaka stojącego przede mną

-Musimy pogadać- mówi-Chodź się przejść!

-Nie...- nie zdążyłam kontynuować

-Nie wkurwiaj mnie! Choć!- powiedział surowym głosem, przewróciłam oczami i wyszłam przed dom. Tatuś  sie nie zdziwi, tego byłam pewna. Nie pierwszy raz zlekceważyłam jego 'szlaban'. Poszłam przed siebie za chłopakiem. Po kilku minutach znaleźliśmy się w pobliskim parku, usiadłam na jednej z ławek i spojrzałam pytająco na chłopaka.

-Masz się nie spotykać z Malikiem!- powiedział od razu siadając obok mnie na oparciu ławki i zakładając na głowę kaptur

-Pff. Na pewno.- wyciągnęłam z kieszonki pudełko szlugów

-Terrie do cholery!- podniósł głos

-Nie krzycz!- zrobiłam to samo, ale zaraz dał o sobie znać pulsujący punkt w mojej głowie, kłótnia to nienajlepszy pomysł na kaca

-Będę bo mnie wkurwiasz!- zacisnął ręce w pięści

-Taa. Super. To jak Cię tak wkurwiam to po chuj ze mną jesteś! Nikt Ci nie karze! Zresztą ułatwię Ci to! Koniec Brown, koniec!- powiedziałam podnosząc sie natychmiastowo z miejsca i poszłam przed siebie chcąc wrócić do domu, jednak po chwili ktoś mnie powstrzymał. Ten 'ktoś' złapał mnie za nadgarstek i pociągnął do siebie tak że stałam w minimalnej odległości od jego ciała.

-Ze mną sie tak nie zrywa, rozumiesz! Ze mną sie kurwa jest!- mówił spokojnie patrząc się cały czas w moje oczy, przełknęłam głośno ślinę, bałam się, w tej chwili zwyczajnie się bałam.

-Luke!- nagle usłyszałam gdzieś z boku znajomy mi głos, oboje równocześnie spojrzeliśmy w tą stronę, Mike, szedł właśnie w naszym kierunku. W głębi duszy dziękowałam mu za to że przyszedł. Chłopak stanął na przeciwko nas uśmiechając się -Siema. -podał rękę chłopakowi po czym spojrzał na mnie-Co to za obściskiwanie się w miejscu publicznym? -zaśmiał się, aha, szkoda że dla mnie nie wyglądało to tak zabawnie

-Umm, sory, musze spadać!- powiedziałam i nie czekając na jakąkolwiek reakcje moich towarzyszy poszłam przed siebie.

***

Siedziałam na łóżku oparta plecami o jego zagłowie, trzymając na kolanach laptopa. Mój telefon cały czas dzwonił. Luke. Nie dawał mi spokoju. Od kilkunastu minut staram sie to ignorować, jednak już nie wytrzymywałam. W końcu wkurzona odebrałam

-Czego chcesz?- burknęłam do telefonu

-Terrie, nie możesz mnie zostawić rozumiesz! Zmienię się, obiecuje.-powiedział, jakoś te jego słowa nie robiły już na mnie wrażenia, ile razy ja to już słyszałam

-Nie Luke! Obiecywałeś mi to trzy miesiące temu, rok i co? – wiedziałam, ze kolejny raz nie mogę mu ulec, to było by zbyt proste. Proste dla niego. Jeśli naprawdę mu na mnie zależy, czego nie jestem tak  w stu procentach pewna, to niech się postara. Ile to już razy słyszałam te banalną regułkę: zmienię się. Z czasem nauczyłam się że te słowa nic nie znaczą. Rozstawaliśmy się już dwa razy, tyle samo do siebie wracaliśmy i co? Nadal jest to samo, a za każdym razem obiecywał jaki to on teraz będzie kochany. Rozłączyłam się nie czekając na jego odpowiedź i rzuciłam telefon na łóżko uprzednio wyciągając z niego kartę sim. Podeszłam do szafy i wyciągnęłam z niej jakieś luźniejsze dresy. Moją jedyną opcją na ten wieczór było zamulanie. 

Poszłam do łazienki w celu wzięcia szybkiego prysznica, kiedy się ogarnęłam, przebrana usiadłam na łóżku, związałam włosy w kok i ponownie położyłam na kolanach laptopa. Zalogowałam się na TT i pierwsze czego doznałam to szok. Wszędzie jakieś zdjęcia z wczorajszej imprezy na której: „tajemnicza dziewczyna została zauważona z chłopakami z One Direction”. Po pierwsze kto to taki, a  po drugie o co cała afera?! Dopiero po wgłębieniu się i wnikliwym przeanalizowaniu niezbyt „miłych” komentarzy zrozumiałam mniej więcej co jest grane. Wpisałam w wyszukiwarkę hasło: one direction, i kliknęłam w pierwszy link. Jednak chyba nie byłam gotowa na poznanie treści. W mojej głowie pojawiła się tylko jedna myśl: ‘Gwiazdunie. Spieprzaj jak najdalej. Nie chcesz kłopotów.’

No to mamy kolejny rozdział. Miało go dziś nie być, ale co tam, taka okazja, urodzinki Lou <3