Rozdział 3.

Byłam wściekła. Wkurwiona wręcz. Szybkim krokiem przemierzyłam dziedziniec szkoły. Teraz chciałam tylko spotkać się z tymi idiotami i powiedzieć im co o nich myślę. Przez cały dzień nie myślałam o niczym innym jak tylko to że mnie wystawili, olali. Wczorajszy wyścig- na samo wspomnienie moje ciało przeszywa ogromna złość a ręce same zaciskają się w pięści. Żaden z moich cudownych przyjaciół, baa, chłopak, nie zainteresował się mną czy w ogóle żyje. Nie obchodziło ich co ze mną, gdyby nie ten cały Zayn pewnie siedziałam bym teraz w pierdlu przymknięta na 24 do wyjaśnienia, jak już raz było.  Spalając po drodze dwa szlugi doszłam do miejsca w którym byłam pewna zastać Mike’a, James’a i Luke’a.  Znajdując się już na miejscu zauważyłam ich oczywiście świetnie się bawiących.

-Kurwa! Zostawiliście mnie!- krzyknęłam podchodząc w ich kierunku

-Umm, Tii…- Mike spojrzał na mnie zakłopotany drapiąc się po karku- Sory…

-Sory? Na serio? Tylko na tyle Cię stać? Wiesz co Mike, myślałam że się przyjaźnimy a ty zwyczajnie mnie olałeś. Nikogo z was nie obchodziło to jak dotrę do domu, bo po co kurwa się przejmować, no nie?- nadal krzyczałam

-Terrie uspokój się!- Luke podniósł na mnie głos, spojrzałam na niego-Nic nie rozumiesz? Gdyby złapali cie z nami miałabyś większe kłopoty! –podszedł do mnie chwytając mnie za łokieć i mówił to cały czas patrząc mi w oczy

-Jakoś ci nie wierzę!- wyrwałam się-Nie pierdol ze zrobiłeś to żeby mnie chronić!- zaśmiałam się głupio

-Terrie, udajesz czy na serio jesteś taka głupia?!-powiedział James

-Pierdolcie się wszyscy!- powiedziałam odwracając się na pięcie i poszłam przed siebie

-Terrie!- słyszałam jeszcze ze mnie wołają, ale jakoś nie zwróciłam na to uwagi, po chwili zauważyłam ze Luke biegnie za mną, przyśpieszyłam kroku, nie miałam ochoty na pogawędki z nim

-Zaczekaj!- powiedział

-Czego jeszcze chcesz?- odwróciłam się w jego kierunku, ten niespodziewanie złapał mój nadgarstek przyciągając mnie do siebie, przycisną moje ciało do swojego i złączył nasze usta w pocałunku, odkleiłam się od niego ‘oburzona’- Co ty robisz?- zlekceważył moje pytanie

-Nic ci się nie stało?- zapytał zakładając kosmyk moich włosów za ucho, nagle się o mnie troszczy

-Nie!- odburknęłam

-To nie odwalaj szopek skarbie. Przecież nic się nie stało. –powiedział spokojnie

-Dla ciebie to jest nic? Gdyby nie Zayn..-nie dane mi było dokończyć

-Co kurwa?- zapytał zdziwiony

-Tak, Zayn. Pomógł mi kiedy wy mnie olaliście.-powiedziałam bez emocji

-Teraz będziesz się szlajać z tym chujem?- powiedział wkurwiony

-Chuj ci do tego. –powiedziałam pod nosem, podniósł mój podbródek

-Posłuchaj mnie skarbie, to ja ci mówię z kim możesz się spotykać a z kim nie, pamiętasz? Jesteś moją dziewczyną i nie będziesz się zadawać z tym pojebem, jasne!- krzyczał, jeszcze nigdy się tak nie zachowywał, okej czasem się wkurzał, ale to… totalna furia. Patrzyłam na niego zaskoczona jego zachowaniem a on uśmiechnął się głupio-Kochanie.

-Nie Luke!- cofnęłam się krok do tyłu, odwróciłam się i pobiegłam przed siebie, po policzku zaczęły mi spływać łzy, nie rozumiałam nic z tego co się przed chwila wydarzyło, a jeszcze kurwa w tej samej chwili zaczął dzwonić mój telefon.  Bez patrzenia na ekran odebrałam

-Halo!- prawie krzyknęłam

-Miłe powitanie- usłyszałam śmiech Mulata

-Czego chcesz?- zapytałam poirytowana, fuck, zapomniałam że dałam mu ten numer, na cholerę, tak chciałam być miła, podziękować a ten idiota bezczelnie to wykorzystał, mogłam go zbyć a nie teraz muszę się z nim użerać i jeszcze sobie imprezę wymyślił. Jak się nie zgodzę to wyjdę na niewdzięcznice, choć w sumie… nie znam go, on nie zna mnie więc ciul co sobie o mnie pomyśli.

-Nie!- odpowiedziałam do słuchawki

-No proszę-powiedział słodkim głosikiem

-Nie znam cię-powiedziałam idąc nadal przed siebie, ze szlugiem i telefonem w obu dłoniach

-Nie masz argumentów kotku-zaśmiał się- Będę o dziewiętnastej!- powiedział po czym się rozłączył

-Idiota-skomentowałam po nosem, zajebiście, chyba nie jestem w nastroju na imprezy, zwłaszcza z kolesiem którego nie znam.

Weszłam do domu rozglądając się po holu i salonie. Ojca nie ma, jest szansa na dzień bez kazań.Trafiłam na ten moment kiedy ojciec jako szanowany lekarz ma dyżur- dwanaście godzin zbawienia. On sobie udaje jakim to jest dobrym człowiekiem a ja mam spokój. Od razu poszłam do swojego pokoju i rzuciłam się na łóżko. Spojrzałam na telefon, jakaś wiadomość od Mike’a i Beth. Nie chciało mi się tego czytać, odłożyłam telefon na stolik nocny i przymknęłam oczy.

 Siedziałam w salonie oglądając telewizor kiedy usłyszałam dzwonek do drzwi, pierwsze odczucie strach, ojciec wrócił z kliniki, podeszłam do drzwi i otworzyłam je.

-Zayn?- zapytałam zdziwiona po czym przeniosłam swój wzrok na godzinę w telefonie, szlak, zapomniałam. -Umm, impreza.-powiedziałam pod nosem, uśmiechnął się